over mij

Als klein meisje droomde ik over Parijs, de stad van mooie kleren en allure.

Ik vermaakte sokken tot poppenkleren. Mijn moeder werd wild van mijn hobby.
Voor ik achttien jaar werd studeerde ik af als mode ontwerpster.
Uiteraard mocht ik verder leren maar ik maakte toch een andere keuze.
Dag en nacht, zorgde ik voor iedereen. Wat er ook was, mij kon je bellen.
Uiteindelijk besloot ik in 1999 eens een kijkje te nemen op de werkvloer van een verzorgingstehuis.
Ik mocht stage lopen op de afdeling psychogeriatrie met dementerende ouderen.
Dat beviel me wel. Ik heb de kans gekregen om alles te mogen zien en een heleboel te leren. 
Het fascineert me hoe ouderen veranderen met de loop der tijd. Welke invloeden het leven op een mens heeft.
Uiteindelijk ben ik in 2002 begonnen aan de opleiding tot voedingsassistente. 
Na een paar jaar gewerkt te hebben als voedingsassistente keek ik erg tegen het verzorgend personeel op, ik wilde dat ook graag doen. Zorg leveren aan bed, de mensen begeleiden en/of overnemen van de handelingen die ze zelf niet meer konden doen. 
Ik heb nog wat takken van de zorg bekeken en uitgeoefend zoals bijvoorbeeld huishoudelijke dienst in de thuiszorg. Natuurlijk kwam ik er al snel achter dat huishoudelijke zorg toch echt niet iets voor mij was. 
Ik miste iets. Ik miste persoonlijkheid.
Ik ben gaan informeren en heb me uiteindelijk ingeschreven als vrijwilliger in het ziekenhuis van Heerlen, destijds het oude Atrium. Bij mijn sollicitatiegesprek heb ik meteen al mijn wensen aangegeven. Ik wilde groeien, leren en iets doen in de richting van de zorg aan bed. Al snel verrichte ik werkzaamheden waar menig ander van mag dromen. 
Ik was de rechterhand van de verpleegkundigen, en dat als vrijwilliger!

“THUISZORG? NEE, DAT IS ECHT NIKS VOOR MIJ!”

In 2009 was ik er klaar voor om de opleiding tot verzorgende IG te gaan doen. Ik heb mijn hele stageperiode in een verpleegkliniek gewerkt. Dit was zeer leerzaam, we hadden de gelijkwaardige complexiteit aan zorg als in het ziekenhuis. 
Ik heb me breed morgen oriënteren o.a in een kleinschalig verzorgingshuis, gesloten afdelingen met psychogeriatrische mensen, somatisch verzorgingshuis open en half open afdelingen en aanleun woningen. 
Naar een paar jaar kreeg ik het aanbod om als verzorgende IG in de thuiszorg in mijn eigen wijk te gaan werken. Ik dacht meteen: “thuiszorg? Nee dat is echt niks voor mij”.
Ze beloofden me meteen een vaste baan aan waardoor ik ben gaan twijfelen over het aanbod. 
Ik heb de positieve en negatieve punten naast elkaar gezet, een paar nachten gewoekerd en gewoeld en kwam toen tot de beslissing dat ik eerst een paar dagen proef wilde draaien. Of het kwam door de ontzettend lieve zorgvragers en de wijk of de kans die ik kreeg maar ik was verkocht.
De vrijheid die ik had gecombineerd met het contact wat mogelijk was tussen de Zorgvragers, hun familie en mij zorgde ervoor dat deze zorg anders was. 
Het is mooi om er voor te kunnen zorgen dat zorgvragers nog lang thuis kunnen en mogen blijven wonen, bij hun vertrouwde omgeving, hun geliefden en hun vrijheid. 
Nu een aantal jaren verder.....
Ben ik getrouwd met een super lieve man die hard opweg is om van zijn onderneming een succes te maken, en die mij ondertussen ondersteund om mijn droom werkelijkheid te laten worden.

 

Ook ben ik een trotse moeder van vier prachtige dochters Dewi, Cynthia, Lynn en Beaudine. Woon ik op een drukke maar gezellige boerderij met nog twee kippen en een dolle hond aan het randje van Eygelshoven . Ondertussen haak ik geregeld super schattige knuffels voor kinderen en geef ik natuurlijk nog altijd kleding advies. 
Ik, Shirley en mijn man, Sander Bonfrere
Ik, Shirley en mijn man, Sander Bonfrere

Onze missie

Thuiszorg van jong tot oud...


Ons verhaal

...van droom tot werkelijkheid